ONZE ONMOGELIJKE
VERHALEN

Atleten die ons inspireren
om te blijven bewegen

Deze inspirerende verhalen laten ons zien wat mogelijk is wanneer we de grenzen van de menselijke mobiliteit verleggen.

Andrea Eskau - Paralympisch langlaufster

Andrea Eskau holds her Nordic skiing poles and looks into the camera in a bull's-eye red racing suit.
GEBOORTEDATUM

21 maart 1971

WOONPLAATS

Apolda, Duitsland

SPORT

Fietsen, paralympisch langlaufen

PARALYMPISCHE SPELEN

2008, 2012, 2016
PARALYMPIC WINTER GAMES
2010, 2014

ACHIEVING IMPOSSIBLE

Hoewel het voor Andrea pure noodzaak was om Paralympische sporten te beoefenen, duurde het niet lang voordat deze Duitse krachtpatser een dominante factor werd in de zomer- en wintersporten op de Paralympische Spelen. Ze probeerde eerst rolstoelbasketbal, maar breidde haar vaardigheden ten slotte uit naar Paralympisch langlaufen, Paralympische biatlon, wheelen en handbiken.

Andrea heeft tot nu toe 37 medailles op wereldkampioenschappen gewonnen en is 27-voudig wereldkampioen fietsen, Paralympische biatlon en Paralympisch langlaufen.

“De opoffering en inspanning om een Paralympische gouden medaille te winnen, zijn echt ongelooflijk en we zijn ontzettend trots dat we een onderdeeltje van Andrea’s team zijn.”
– Een ingenieur van Toyota TMG

/

Ik heb heel veel medailles gewonnen, maar mijn grootste prestatie als sportvrouw is dat ik eerlijk en sportief ben. Dat vind ik heel erg belangrijk.

Geïnspireerd door Andrea’s onverminderde vastberadenheid om het mogelijke in twijfel te trekken, benaderde Toyota haar in 2012 om te gaan samenwerken. Gericht op comfort en snelheid hebben we nauw met Andrea samengewerkt om maatoplossingen op basis van lichte koolstofvezel te ontwikkelen voor haar fiets en slee. Die moeten de topatlete een nog groter concurrentievoordeel bezorgen op de Paralympische Spelen.

Lauren Woolstencroft - Paralympisch alpineskiester

GEBOORTEDATUM

24 november 1981

WOONPLAATS

Banff (Alberta), Canada

SPORT

Paralympisch alpineskiën

PARALYMPISCHE SPELEN

2002, 2006, 2010

HET ONMOGELIJKE VOOR ELKAAR KRIJGEN

Bij haar geboorte miste Lauren haar linkerarm onder de elleboog en beide benen onder de knieën, maar dat hield haar passie voor sporten niet tegen. Haar vader was een enthousiaste skiër, zodat ze als tijdverdrijf in het weekend met hem begon te skiën, maar binnen de kortste keren groeide die sport uit tot een gepassioneerde roeping voor de aankomende sportvrouw. Ondanks enorme uitdagingen en tegenslagen begon Lauren op 14-jarige leeftijd met wedstrijdskiën als lid van het Paralympische alpineskiteam van Alberta.

“Toen ik voor het eerst aan een wedstrijd meedeed, leek het me absoluut onmogelijk om de hoogste trede van dat podium te halen. Maar door jarenlang trainen en hard werken – en de steun van een geweldig team – kon ik toch tien medailles op de Paralympische Spelen winnen.”

Als ik mijn deelname aan de Paralympische Spelen in één woord moet samenvatten, zou ik zeggen: vastberadenheid.

Met elke nieuwe afdeling zette Lauren prestaties neer die onmogelijk leken. In de jaren dat ze deel uitmaakte van het Canadese Paralympische alpineskiteam werd Lauren een van de succesvolste Paralympische alpineskiërs ter wereld. Op de Paralympische Winterspelen van Salt Lake City in 2002 won ze tien medailles voor Team Canada: acht gouden, één zilveren en één bronzen.

Toen ze in 2010 aankondigde dat ze stopte met wedstrijdskiën, zei Lauren dat ze herinnerd wilde worden als een sportvrouw die de uitdagingen waarmee ze werd geconfronteerd, had overwonnen om succes te behalen.

Han Min-Su - Paralympisch ijshockeyer

GEBOORTEDATUM

3 juni 1970

WOONPLAATS

Seoul, Zuid-Korea

SPORT

Paralympisch ijshockey

PARALYMPISCHE WINTERSPELEN

2010, 2014

HET ONMOGELIJKE VOOR ELKAAR KRIJGEN

Op 23-jarige leeftijd besloot Han, ondanks dat hij reumatoïde artritis in beide benen had, om een 1708 meter hoge berg te beklimmen. Toen hij 17 uur later de top bereikte, voelde hij de moed die hij nodig zou hebben om de hindernissen in zijn leven om te zetten in mogelijkheden.

Toen zijn linkerbeen zeven jaar later werd geamputeerd nadat osteomyelitis bij hem was vastgesteld, dacht Han terug aan dat triomfantelijke moment op de berg. Hij besloot om onverminderd zijn levensdroom na te jagen en een sportman van wereldklasse te worden.

Het is lastig: een doel stellen, je voorbereiden om dat doel te bereiken en alle inspanning die ervoor nodig is. Op dat moment voel ik dat ik leef en ben ik blij dat ik ijshockey speel.

Han begon – op nationaal niveau in Zuid-Korea – mee te doen aan wedstrijden in Paralympisch gewichtheffen, rolstoelbasketbal en rolstoelrugby, maar bleek uiteindelijk in zijn element op het ijs. Een paar jaar later schitterde Han als de superster van de Paralympische Winterspelen van Vancouver in 2012. En wanneer Han in 2018 op de Paralympische Winterspelen in zijn vaderland Zuid-Korea het ijs betreedt, zal hij een nieuw hoogtepunt aan zijn ijshockeycarrière toevoegen.

Michael Milton - Paralympisch alpineskiër

GEBOORTEDATUM

21 maart 1973

WOONPLAATS

Canberra, Australië

SPORT

Paralympisch alpineskiën en fietsen

PARALYMPISCHE SPELEN

2008
PARALYMPIC WINTER GAMES
1988, 1992, 1994, 2002, 2006

HET ONMOGELIJKE VOOR ELKAAR KRIJGEN

Zodra Michael had leren lopen, rende hij weg. Zijn familie was gek op skiën en trok daarom regelmatig naar de bergen in de omgeving van Canberra, waar hij verslaafd raakte aan de kick om van besneeuwde hellingen af te razen.

Toen Michael 9 jaar oud was, kreeg hij botkanker en werd zijn been tot boven de knie geamputeerd. Na een paar lastige jaren van revalideren en opnieuw leren lopen met één been was de 11-jarige Michael klaar om de grenzen van zijn lichamelijke mogelijkheden op te zoeken door middel van sport.

Bewegen betekent voor mij onderzoeken, zo veel mogelijk van de wereld ervaren.

Een leven van toewijding en hardnekkige training maakte van Michael de meest succesvolle Australische Paralympiër op de Paralympische Winterspelen. Michael doet ook aan mee aan Paralympische atletiek, mountainbiken en de Paralympische triatlon. “Ik beschouw dingen niet gauw als onmogelijk. Voor mij gaat het erom dat ik mijn grenzen opzoek en kijk wat mogelijk is in het leven.”

Geïnspireerd door het verhaal van Michael begon Toyota Australië in 2002 met de Paralympiër samen te werken en in 2007 werd de veelzijdige sportman een officiële ambassadeur van het merk Toyota. Toyota wil Michael graag blijven steunen en is benieuwd waar zijn volgende sportieve droom hem zal brengen.

Seun Adigun - Sprintster, bobsleester

GEBOORTEDATUM

3 januari 1987

WOONPLAATS

Chicago (Illinois), Verenigde Staten

SPORT

Atletiek en bobsleeën

OLYMPISCHE SPELEN

2012 (voor Team Nigeria)

HET ONMOGELIJKE VOOR ELKAAR KRIJGEN

Op de middelbare school werd de Nigeriaans-Amerikaanse Seun bekend als sprintster en hordeloopster, maar de ontluikende atlete leed aan AV-nodale re-entry tachycardie, een hartaandoening waardoor zware inspanning gevaarlijk kon zijn. Vastbesloten om haar talent te benutten en haar dierbaren van de angst te verlossen, liet Seun het overtollige weefsel uit haar hart verwijderen. Toen ze eenmaal van de operatie was hersteld, begon de gevierde sportvrouw aan een constante trainingsroutine.

Elke dag probeer ik te begrijpen wat het werkelijk betekent om het onmogelijke te presteren door iets nieuws te doen.

Seun liet de wereld zien hoezeer ze uitblonk toen ze op de Olympische Spelen van Londen in 2012 uitkwam op de 100 meter horden voor Team Nigeria. Na afloop van de Olympische Spelen, toen haar hoogtepunt als hardloopster voorbij was, merkte Seun dat veel van haar vrienden hun sportieve aandacht naar bobsleeën verlegden met het oog op de Olympische Winterspelen van 2018. Seun vernam dat er geen enkel Afrikaans land met een bobsleeteam was. De veelzijdige sportliefhebster was geïntrigeerd.

In een poging om een nieuwe sport in Nigeria te introduceren en wereldwijd meer vrouwen aan bobsleeën te laten doen, wierf Seun voormalige sprintsters voor haar aspirant-bobsleeteam. In november 2017 kwalificeerde Seun zich met haar ploeggenoten om als eerste Afrikaanse bobsleeteam ooit aan de Olympische Winterspelen deel te nemen.

“Mobiliteit betekent voor mij gezond blijven. Het betekent dat je kunt bewegen op een manier die je mentaal, fysiek, emotioneel en spiritueel gezond houdt.”

Tatyana McFadden - Paralympisch atlete

GEBOORTEDATUM

21 april 1989

WOONPLAATS

Clarksville (Maryland), Verenigde Staten

SPORT

Paralympische atletiek en paralympisch langlaufen

PARALYMPISCHE SPELEN

2004, 2008, 2012, 2016
PARALYMPISCHE WINTERSPELEN
2014

HET ONMOGELIJKE VOOR ELKAAR KRIJGEN

Tatyana werd in Sint-Petersburg (Rusland) geboren met spina bifida, een aandoening waardoor ze tot aan haar middel verlamd was. De eerste jaren van haar leven bracht ze door in een weeshuis, waar ze op haar handen over de grond schoof.

Op 6-jarige leeftijd belandde Tatyana bij een adoptiegezin in de Verenigde Staten en na een wervelkolomoperatie begon ze met verschillende sporten te experimenteren om haar spieren te versterken. Toen ze eenmaal in de achtste klas zat, was Tatyana vastbesloten om ooit een Paralympisch kampioene te worden.

Maar hoezeer ze zich ook inspande, op de middelbare school kreeg Tatyana nog steeds geen toestemming om het tegen haar leeftijdsgenoten op te nemen. De jonge sportvrouw begon daarop actie te voeren en droeg bij aan een wet die scholen verplicht om gelijke kansen te bieden aan leerlingen met een beperking die aan atletiekwedstrijden tussen scholen willen deelnemen.

Het woord onmogelijk betekent eigenlijk niets voor mij, omdat ik al manieren heb gevonden om dingen mogelijk te maken.

Sinds 2004 is Tatyana een vaste waarde op de Paralympische Spelen. Ze heeft zeven gouden, zes zilveren en drie bronzen medailles op zowel korte- als langeafstandswedstrijden gewonnen voor Team USA. Ze heeft ook de marathons van Boston, Chicago, Londen en New York gewonnen, waarmee ze de eerste mens (met of zonder beperking) is die deze vier grote marathons in hetzelfde jaar wint.

In 2014 keerde Tatyana terug naar haar geboorteland om deel te nemen aan de zittende langlaufsprint op de Paralympische Winterspelen van Sotsji. Ondanks de opwinding omdat haar Paralympische droom in vervulling was gegaan, herinnerde deze plaats Tatyana eraan hoe ver ze was gekomen toen ze vol trots de zilveren medaille in ontvangst nam.

Rami Anis - Zwemmer

GEBOORTEDATUM

18 maart 1991

WOONPLAATS

Aleppo, Syrië; woon momenteel in Eeklo, België

SPORT

Zwemmen

OLYMPISCHE SPELEN

2016

HET ONMOGELIJKE VOOR ELKAAR KRIJGEN

In 2015, na vier jaar als vluchteling in Turkije, besloot de Syrische zwemmer Rami om zijn Olympische droom te realiseren door naar Europa over te steken. De jonge man trotseerde de gevaarlijke wateren van de Middellandse Zee in een opblaasboot en kwam op een Grieks eiland aan land. Vanaf daar begon Rami aan een verraderlijke reis door Europa om uiteindelijk België te bereiken, waar hem asiel werd verleend.

Na deze odyssee lag de Olympische droom van Rami eindelijk binnen bereik. In 2016 liepen de Syrische zwemmer en tien andere dappere atleten als Olympisch vluchtelingenteam achter de vlag van het Internationaal Olympisch Comité tijdens de openingsceremonie in Brazilië. Rami sloot zijn eerste Olympische Spelen af met een persoonlijk record van 54,25 seconden op de 100 meter vrije slag.

Voor mij zijn de Olympische Spelen een droom en is het dorp mijn thuis.

“Mijn boodschap voor alle vluchtelingen in de wereld: zelfs als je een moeilijk leven hebt, laat het achter je en probeer je droom waar te maken.”

Rami laat zijn eigen droom uitkomen en geeft tegelijkertijd hoop aan de miljoenen mensen wereldwijd die momenteel voor ontbering en oorlog op de vlucht zijn.

Tyrone Pillay - Paralympisch atleet

GEBOORTEDATUM

1 mei 1980

WOONPLAATS

Durban, Zuid-Afrika

SPORT

Paralympische atletiek

PARALYMPISCHE SPELEN

2016

HET ONMOGELIJKE VOOR ELKAAR KRIJGEN

Het was altijd een droom van Tyrone om een groot sportman te worden. Hij droomde ervan om ooit cricket te spelen voor Zuid-Afrika en geloofde dat hij hiervoor bestemd was. Hij beoefende de sport al meer dan 14 jaar toen hij besefte dat zijn droom om als cricketspeler voor Zuid-Afrika uit te komen, nooit in vervulling zou gaan vanwege zijn beperking. En naarmate hij ouder werd en zich aan de correctieve prothese op de plaats van zijn linkervoet aanpaste, raakte Tyrone steeds meer ervan overtuigd dat Olympische roem evenmin voor hem was weggelegd. Op elk vrij moment na zijn werk bij Toyota Zuid-Afrika en in het weekend sportte hij niettemin graag met vrienden en collega’s.

Later, tijdens een tv-verslag van het kogelstoten op de Paralympische Spelen van Beijing in 2008, kwam Tyrone’s droom van sportieve glorie opeens weer tot leven: hij zag grote en sterke atleten met ongeveer dezelfde lichaamsbouw als hijzelf die op het wereldtoneel meededen aan wedstrijden. Op dat moment wist Tyrone dat hij op dat Paralympische veld thuishoorde en dat het tijd was om dat te aanvaarden.

Slechts acht jaar na de Paralympische Spelen van Beijing betrad Tyrone in Rio het veld om namens Team South Africa mee te doen aan het kogelstoten. Op zijn allereerste Paralympische Spelen nam Tyrone vol trots de bronzen medaille in ontvangst voor zijn land.

Mijn onmogelijkheid? Een erfenis achterlaten voor de volgende generatie atleten; een wereld tot stand proberen te brengen waarin niemand het verschil ziet tussen valide en Paralympische atleten.

Brad Snyder - Paralympisch zwemmer

GEBOORTEDATUM

29 februari 1984

WOONPLAATS

Reno (Nevada), Verenigde Staten

SPORT

Paralympisch zwemmen

PARALYMPISCHE SPELEN

2012, 2016

HET ONMOGELIJKE VOOR ELKAAR KRIJGEN

In het water voelt Brad Snyder zich het meest vrij. Hij leerde zwemmen in Florida toen hij nog een peuter was en begon op 11-jarige leeftijd met wedstrijden. Later werd Brad aanvoerder van zijn zwemteam op de United States Naval Academy.

“In de weken nadat ik het letsel had opgelopen, leek het ons onmogelijk dat ik met een visuele beperking, als blinde, in het donker kon leven. Wat ik op de Paralympische Spelen heb ontdekt, is dat er nog heel veel dingen zijn die ik wel kan, ook al kan ik niks zien.”

Toen Brad als gewonde soldaat terugkwam uit Afghanistan, moest hij door het donker zijn weg leren vinden. Zijn familie bleef aan zijn zijde staan en hielp de ooit zo weerbare soldaat om eenvoudige handelingen te verrichten, zoals eten, aankleden en naar de wc gaan.

Ik wil dat mijn verhaal bekendheid krijgt en de volgende generatie atleten inspireert om van een plek op dat Paralympische podium te dromen.

Brad was net begonnen aan zijn revalidatie toen hij besloot om terug te keren naar het hem zo vertrouwde water. Precies een jaar nadat hij in dienst blind was geworden, stond hij vol trots op het Paralympische podium om het goud voor Team USA in ontvangst te nemen. Onder de zwemmers met een volledige visuele beperking is Brad de huidige wereldrecordhouder op de 100 meter vrije slag.

Brad heeft nu een nieuwe ambitie: een tweede sport beoefenen en in 2020 meedoen aan de Paralympische triatlon in Tokio.

Lucy Ogechukwu Ejike - Paralympisch gewichthefster

 Lucy Ogechukwu Ejike takes a break between reps during a workout.
GEBOORTEDATUM

16 oktober 1977

WOONPLAATS

Enugu, Nigeria

SPORT

Paralympisch gewichtheffen

PARALYMPISCHE SPELEN

2000, 2004, 2008, 2012, 2016

HET ONMOGELIJKE VOOR ELKAAR KRIJGEN

Toen Lucy van haar woonplaats Enugu verhuisde naar een groepswoning voor mensen met een beperking, ontdekte ze een wereld van mogelijkheden, waaronder Paralympische sportbeoefening. Ze interesseerde zich vooral voor Paralympisch gewichtheffen, een wedstrijdsport waaraan ze kon meedoen vanuit haar rolstoel.

Kort voor de Paralympische Spelen van Sydney in 2000 begon Lucy aan een streng trainingsregime voor gewichtheffers. Dat jaar – in haar eerste wedstrijd – won ze de zilveren medaille voor Team Nigeria. Een paar jaar later, in 2004, kwam ze in dezelfde gewichtsklasse uit op de Paralympische Spelen van Athene, waar ze twee keer het Paralympisch wereldrecord gewichtheffen brak en uiteindelijk de gouden medaille won.

Op de Paralympische Spelen van Rio in 2016 haalde Lucy weer de voorpagina’s, toen ze drie wereldrecords brak en haar derde Paralympische gouden medaille in de wacht sleepte.

/

Mijn advies voor meisjes die ernaar streven om gewichthefster te worden, is dat ze niet bang moeten zijn. Ze kunnen het. Laat ze maar met ons meedoen. Met vastberadenheid kunnen ze hun doel bereiken.

Luik-drieling - Marathonlopers

 Liina, Lily and Lela stand in matching racing outfits and hold their Estonian flag behind them.
GEBOORTEDATUM

14 oktober 1985

WOONPLAATS

Tartu, Estland

SPORT

Atletiek

OLYMPISCHE SPELEN

2016

HET ONMOGELIJKE VOOR ELKAAR KRIJGEN

Hardlopen begon pas een rol te spelen in het leven van de zusjes Luik toen ze 24 waren: Liina koos als eerste voor de sport en haalde daarna haar zussen over. De drieling had een natuurlijke affiniteit met hardlopen, want zoals Liina het uitdrukt: “Bewegen betekent voor ons vrijheid.” In hun gezonde, onderlinge rivaliteit stelden ze zich samen het onmogelijke doel om tegen – en naast – elkaar uit te komen op de Olympische Spelen.

“Zelfs als je niet meer zo jong bent, kun je net als wij toch nog naar de Olympische Spelen gaan”, zei Liina Luik.

Na maanden van onafgebroken training kwalificeerden de zusjes Luik zich voor de Olympische Spelen van Rio in 2016. Daarmee werden ze de eerste en enige drieling die ooit aan de Spelen deelnam. Na de wedstrijd haakten Lily, Liina en Leila uitgeput maar vol opwinding hun armen in elkaar. Ze waren trots dat ze hun gezamenlijke droom hadden waargemaakt om gedrieën als Olympische atleten te hardlopen.

We dachten dat het onmogelijk was, omdat we zo laat – met 24 jaar – waren begonnen, maar het maakt niet uit hoe oud je bent. Zelfs als je niet meer zo jong bent, kun je net als wij toch nog naar de Olympische Spelen gaan.” – Liina Luik

Shane Gould - Zwemster

Shane Gould, still competing at the masters level, smiles after exiting the water.
GEBOORTEDATUM

23 november 1956

WOONPLAATS

Bicheno (Tasmanië), Australië

SPORT

Zwemmen

OLYMPISCHE SPELEN

1972

HET ONMOGELIJKE VOOR ELKAAR KRIJGEN

Toen Shane bijna de schoolgaande leeftijd had bereikt, keerde ze met haar gezin vanuit Fiji terug naar haar geboorteland Australië, waar ze met wedstrijdzwemmen begon. De jonge Shane, een superster in de dop, ontwikkelde zich snel en maakte op 15-jarige leeftijd haar Olympische entree.

Shane domineerde het zwemmen op de Olympische Spelen van München in 1972, waar ze vijf medailles won: driemaal goud, eenmaal zilver en eenmaal brons. Ze was tegelijkertijd wereldrecordhoudster op de 100, 200, 400, 800 en 1500 meter vrije slag en op de individuele 200 meter wisselslag.

Mijn mooiste herinnering aan de Olympische Spelen is dat mensen uit alle delen van de wereld samenkomen om vreedzaam te sporten.

Na haar machtsvertoon op de Spelen van 1972 stond Shane opeens in de schijnwerpers. De jonge topsportster deinsde terug voor de druk van de roem en gaf het wedstrijdzwemmen op voor andere uitdagingen. Zo keerde ze terug naar Fiji om de wilde oceaan uit haar jeugd te verkennen. Pas twee decennia later begon Shane weer met wedstrijdzwemmen en ook op mastersniveau bleef ze wereldrecords breken.

Tegenwoordig zet de buitengewone zwemster zich in voor het Shane Gould Swimming Project. Deze non-profitorganisatie, die actief is in Fiji, Zweden en enkele aboriginalgemeenschappen in Australië, brengt mensen de nodige vaardigheden bij om veilig te zwemmen.

Zola Budd - Veldloopster

GEBOORTEDATUM

26 mei 1966

WOONPLAATS

Bloemfontein, Zuid-Afrika, en Myrtle Beach (South Carolina), Verenigde Staten

SPORT

Hardlopen (middellange en lange afstanden)

OLYMPISCHE SPELEN

1984, 1992

HET ONMOGELIJKE VOOR ELKAAR KRIJGEN

Zola geloofde nooit dat ze een goede hardloopster zou worden. Het was gewoon iets wat ze graag deed, iets wat haar een gevoel van vrijheid gaf. Maar in 1984 werd Zola plotseling beroemd toen ze het wereldrecord op de 5000 meter voor vrouwen brak. Ze verwierf ook ongewenste faam vanwege haar unieke manier van lopen (blootvoets) en de controverse rond haar overwinning.

Mobiliteit betekent voor mij vrijheid. Niet alleen fysieke vrijheid, maar ook emotionele en spirituele vrijheid.

Eenmaal over de finishlijn kon Zola niet van haar overwinning genieten, maar werd ze pijnlijk herinnerd aan de roerige politieke situatie in haar land. Als gevolg van zijn apartheidsbeleid was Zuid-Afrika in 1984 uitgesloten van internationale atletiekwedstrijden, zodat de tijd van Zola niet als officieel wereldrecord werd erkend.

Zola was vastbesloten om mee te doen aan de Olympische Spelen van Los Angeles in 1984 en omdat haar grootvader Brits was, vroeg ze het Britse staatsburgerschap aan. Het volgende jaar kwam ze voor Groot-Brittannië uit en verbeterde ze haar eigen tijd van het jaar ervoor. Ditmaal had Zola officieel een nieuw wereldrecord gelopen.

Zola had weliswaar de boycot tegen Zuid-Afrikaanse sporters omzeild, maar kon niet ontsnappen aan de overweldigende boosheid over het beleid van haar land toen ze in Los Angeles aankwam voor de Olympische Spelen. Desondanks hield Zola vol en in 1985 en 1986 was ze oppermachtig als wereldkampioene veldlopen. In 1992 keerde Zola terug naar de Olympische atletiekbaan, ditmaal om vol trots haar vaderland Zuid-Afrika te vertegenwoordigen.

Cookiebeleid

Wij gebruiken cookies op onze website om u een betere service aan te bieden. Indien gewenst, blijft u de website gebruiken zoals u gewoon bent, of wijzig hier hoe uw cookie-instellingen.

Bevestig uw voorkeuren door het vakje aan te vinken als u het ermee eens bent of of vink het vakje nadien indien u niet akkoord bent:

OK