Mijn Toyota & ik

Toyota Celica 2000 GT: een auto met een smoel

Het jaar 1970 luidde het begin in van de Toyota Celica-dynastie, goed voor zeven generaties. Filip Roose rijdt bijna dagelijks in zijn blauwe 2000 GT uit 1981. De tweede generatie dus, waarvan er zo’n zeventig varianten bestaan. In het interieur prijkt een kattebelletje van zijn dochter, foto's van zijn fietsmakkers en een rozenkrans. “Gekregen van een Ierse priester die ik in een kapel nabij Keulen ontmoet heb.”

“Een echte autofreak zou ik mezelf niet noemen, en technische bagage heb ik al zeker niet”, zegt Filip Roose, 37 jaar en mede-zaakvoerder van Exponanza, een ideeën- en vormgevingsstudio voor tentoonstellingen en musea. “Maar ik hou van retro en vintage. In mijn kleine garage hangen ook twaalf vintagekoersfietsen: prachtige objecten waarvan ik echt lyrisch kan worden.”

Datzelfde gevoel heeft Filip ook met oude auto’s: “Ze hebben nog echt mooie, karaktervolle oervormen, maar zo kan ik er maar eentje stallen. We hebben ook een Volkswagen Multivan T5. Die laat me koud. De T1 en T2 kan ik beter smaken. Ik vraag me soms af hoe we over enkele decennia naar de auto’s van vandaag zullen kijken. Zullen die ‘klassiekers’ dan evenveel emotie oproepen?”

Eerst lingerie, dan naar zee cruisen

“Mijn eerste auto was een Golf II. Ik heb ook een oude Saab gehad. Later kwamen er Renaults: een Espace en een Scénic. Toen we vier jaar geleden op zoek waren naar een tweede gezinswagen, leerde ik Dominique Holvoet kennen, een toffe kerel die verslingerd is aan klassieke Toyota's. Mijn Toyota-verhaal begon eigenlijk toen ik een Toyota 1000 van 1977 (KP30) voor een weekend van hem leende als verjaardagscadeau voor mijn vriendin. We waren eerst lingerie gaan kopen en hebben daarna als verrassing ermee naar zee gecruiset.”

“Dat was mijn eerste oldtimer-ervaring. Kort daarna heb ik de auto gekocht. Dat is pas echt rijden! En dat koekendoosje kon ik letterlijk omarmen: van aan het stuur kon ik de buitenzijde van de voorruit langs de passagierszijde aanraken.”

“Met dat autootje heb ik drie jaar met veel plezier gereden. Maar met een gemiddelde snelheid van 80 kilometer per uur op de snelweg in de slipstream van vrachtwagens rijden, is wat vervelend. Hij was ook te klein voor drie kinderen en had geen veiligheidsgordels achteraan. En steeds vaker pendelde ik ermee tussen Burcht en Gent, goed voor dik 100 kilometer. Nadat ik me vorig jaar had laten verleiden om deel te nemen aan een rally voor klassiekers, liet ik een ballonnetje op bij Dominique. Kon ik hem ruilen voor iets geschikters? Hij stelde me deze Celica voor.”

“Inclusief de inruilprijs voor de 1000 betaalde ik 6.200 euro. Aanvaardbaar, vind ik. De auto kwam van een collega-garagist van Dominique maar hij had hem ooit zelf overgenomen van een schrijnwerker uit Opwijk. 'Als je voorzichtig rijdt, kun je er de planeet mee rond', zei hij. Naar het schijnt, hebben de boten op de Amazone die je op National Geographic ziet, allemaal Toyota-motoren. Als ze in het water vallen en je laat ze in de zon drogen, dan doen ze weer hun werk. Dat werd me toch verteld.” (Lacht)

My Toyota

Dit ding blijft gewoon rijden

“De 1000 was schattig, een autootje dat je bestuurt met een bloem in je haar. Deze Celica is een gemene patserbak, die flink wat lawaai maakt. Eigenlijk zou ik een nektapijt moeten laten groeien. Of een vossenstaart aan de achteruitkijkspiegel hangen. In de voorstoelen zitten enkele scheuren maar het koetswerk is pico bello en roestvrij. Zijn oersterke US-bumpers in de kleur van de wagen zijn vrij zeldzaam in Europa. Ze kosten stukken van mensen en vangen botsingen op tot zeven mijl per uur. Het dashboard is in geborsteld aluminium en achterin zijn er kuipstoelen.”

“Een klassieke Porsche wil iedereen, behalve ik. Dit is een auto met ballen, met een smoel. Hij werd ooit verkozen tot de lelijkste van de planeet. Dat vind ik de max. En ik niet alleen; veel mensen steken hun duim op als ik voorbijrijd. Vandaag is hij cool. Je kunt er rustig mee cruisen, maar hij hoeft niet onder te doen voor de moderne auto's. Mijn vader heeft nog bij de VAB gewerkt. Die mechanici zijn altijd blij als ze zo'n auto mogen depanneren. Daar kunnen ze nog aan werken. Ook ik hou van die eenvoud.”

“Ik heb nog niet echt pech gehad, alleen een versleten leiding en gescheurde pakking. Elke 5.000 kilometer gaat hij op onderhoud. Dit fascineert me ook: dit ding blijft gewoon rijden. Oh ja, en twee keer liet ik de lichten branden, met een platte batterij tot gevolg. Eén keer was mijn dochtertje erbij, vandaar dit briefje: ‘lichtjes uit vake, please.’ Ik zou hem wel wat meer mogen wassen. Dat doe ik met de hand. Eén keer ging ik naar de carwash en er liep water binnen. Het raam goed in de rubber krijgen vergt een speciaal techniekje.”

Erfgoed en een stuk cultuur

“Mijn vrouw gebruikt de Multivan, ik rijd met de Celica. Toen ik hem kocht, stond er 129.000 kilometer op de teller, een dik jaar later zijn dat er 20.000 meer. Ik gebruik vaak het openbaar vervoer en de vouwfiets, maar verre of moeilijk te bereiken plaatsen doe ik met mijn Celica. Met de achterbank neergeklapt, heb ik best veel laadruimte. Soms nemen we twee vouwfietsen mee. Ik heb er ook al een molensteen van 2000 jaar oud in vervoerd. Omdat ik hem zo vaak gebruik, is hij niet ingeschreven als oldtimer. Ik wil een compleet gekeurde auto.”

“De meeste klanten vinden het tof als ik ermee arriveer, al klonk het een keer: 'Jij hebt nog nooit van Kyoto gehoord zeker?' Eigenlijk weet ik niet of hij echt meer vervuilt dan een moderne diesel. Hij verbruikt 10 liter, onze moderne Multivan 8 à 9 liter diesel. Zo'n auto is eigenlijk erfgoed, een stuk cultuur dat in stand moet worden gehouden.”

“Vanaf februari 2017 mag ik Antwerpen niet meer in. Belachelijk, vind ik. Ik begrijp de regel, maar hij zou consequent moeten worden toegepast, ook voor stadsbussen en vrachtverkeer. Extra betalen om de stad in te komen zie ik niet zitten. Nu, ik woon in Burcht. Naar Antwerpen ga ik altijd met de fiets. Wat ik zal doen wanneer het hele Brusselse gewest een lage-emissiezone wordt, weet ik nog niet.”

Toyota

Heb je een bijzonder verhaal over jou en je Toyota?
GO!News hoort het graag: contact@toyotamagazine.be

En savoir plus sur Toyota

Cookiebeleid op www.toyota.be

Onze website maakt gebruik van cookies om u een optimale gebruikservaring te bieden. Als u hiermee akkoord gaat kunt u gewoon verder gaan. In ons cookiebeleid kunt u indien gewenst uw cookie-instellingen aanpassen.