MIJN TOYOTA & IK

Toyota Corona en Toyota Crown: tot 100 jaar nog mee.

Dit jaar viert Toyota België zijn vijftigste verjaardag. Raf Evers (48) bezit een van de allereerste Toyota's die hier werden ingeschreven. We gingen hem bewonderen en kregen er het verhaal van een tweede oldtimer bij.

Wrak op het autokerkhof

Raf Evers werkt als freelance informaticus in de banksector en heeft een duidelijk zwak voor oude auto’s. Zijn eerste mooie vondst dateert van 1990: een blauwe Toyota Corona 1500 sedan (1966) van de derde generatie met een lichtblauw interieur. “Ik vond hem als wrak op een autokerkhof”, vertelt hij laconiek. “De Corona was er terechtgekomen nadat de tweede eigenaar was overleden en had twintig jaar niet meer gereden. Toch is dat geen probleem voor deze motoren. Carburator kuisen, een batterij aansluiten, sleuteltje omdraaien en na een kwartier ben je vertrokken.” Inchcape, de multinational boven Toyota België, was de eerste eigenaar.

Zeldzaam en roestgevoelig

“De wagen bleek een van de eerste acht Toyota’s te zijn die in België waren ingevoerd. Ze werden zowat tegelijk ingeschreven met als doel het merk voor te stellen en dealers te zoeken. Toyota werd hier toen heel sceptisch onthaald. ‘Iets uit Japan!’ En de Europese merken maakten veel negatieve publiciteit. Maar toen de mensen ermee reden, bleken het toch degelijke auto's. En roesten deden ze toen allemaal.”

Belgische Toyota's van voor 1970 zijn zeldzaam. “De roestgevoeligheid is een van de redenen, maar ook het feit dat veel exemplaren werden geëxporteerd naar Afrika”, weet Evers. “België was de draaischijf voor de export. In Engeland vind je er meer – van daaruit was er minder export, door de ligging, maar ook door het stuur aan de rechterkant, net zoals in Japan.”

Klevende benen

Deze Corona was het eerste restauratieproject van Evers. “Vier jaar heeft het geduurd. Ik ging grondig te werk en moest er echt voor sparen. Ik was pas getrouwd en had een huis gekocht – bijna had ik een snelle echtscheiding aan mijn broek. Het interieur alleen kwam op meer dan 100.000 frank (2500 euro, red.).” Hij opent het portier en toont de destijds vernieuwde zetels in skai – “kunstleder, plastic eigenlijk”. Het roept onvermijdelijk herinneringen op aan klevende, blote jongensbenen bij warm weer.

“Als de auto lang in de zon stond, werd dat skai zacht, waardoor het kon scheuren als je er weer in sprong”, lacht Evers. “Aan de binnenzijde liet ik lappen jute naaien, voor de stevigheid. Ik liet ze ook opnieuw vullen met gras. Pas na lang zoeken heb ik een meubelstoffeerder gevonden die de klus wilde klaren. Gekkenwerk, eigenlijk. Dan mag je vooraf niet vragen wat het zal kosten.”

“Het koetswerk is plamuurvrij, werd opnieuw gelakt en voorzien van een extra laag vernis, vandaar de mooie, diepblauwe kleur. Het motorblok is origineel, het is zelfs nooit open geweest voor revisie. De auto verbruikt 6 à 7 liter. Hij is nog steeds erg goed. Ik heb er de voorbije 22 jaar dan ook minder dan 5.000 kilometer mee gereden. Voor mij is het vooral een kwestie van conserveren.”

Vechten op de keuring

Raf Evers wijst ons op enkele details, zoals de standaard dubbele 'elephant horn'-claxons en de achteruitkijkspiegel op de motorkap. “Oogt cool, maar je ziet er bijna niets mee. Een moderne spiegel zou evenwel zonde zijn. Ook een radio mag er niet in, omdat er nooit een in zat. Enkel als ik een origineel exemplaar vind, zou ik het overwegen. Kijk, nu hangt het afdekplaatje waar hij moet komen er nog aan. Iedereen zou dat weggooien, maar ik niet. Verwarming was een optie. Die werd achteraf gemonteerd.”

De auto heeft een oldtimerplaat uit de tijd toen de dieren nog spraken en de letter O nog niet werd gebruikt. “Ik wil geen nieuwe, grote plaat”, zegt Evers. “Maar daardoor moet ik wel elk jaar naar de keuring. Dat is telkens weer vechten tegen opmerkingen over bijvoorbeeld de onvoldoende krachtige trommelremmen. En ik word chagrijnig als de keurders met de gewrichten schudden. Ze tonen weinig respect. Oké, ook een auto van vijftig jaar oud moet in orde zijn, maar je moet hem niet keuren naar de huidige normen, vind ik.”

Vrienden van hetzelfde jaar

Evers bezit ook een crèmekleurige Crown 1.9 liter uit datzelfde jaar, 1966, mét de obligate 'My Toyota is fantastic'-sticker en het oude merklogo. “Ze zijn vriendjes”, zegt hij wanneer ik opmerk hoe de chroom zijstrip van de Crown het blauw van de ernaast geparkeerde Corona weerspiegelt. “De Crown was duurder, rijdt comfortabeler, maar de motor is minder mooi.”

“Pak maar mee”

“In de jaren 1980 werd deze Crown gerestaureerd. Ruim tien jaar geleden vond ik hem bij Toyota-dealer Jef Segers in Wezemaal, onder een dikke laag stof. ‘Rijd er maar mee’, zei hij. Ik heb de auto dan helemaal in orde gebracht en ook ingeschreven. Sindsdien staat hij in mijn garage en rijd ik er een paar honderd kilometer per jaar mee. Dat vindt Jef ook plezant. Soms vraagt hij hem eens terug voor een opendeurdag.”

“Als deze motoren water en olie hebben, is het al goed”, aldus Raf. “Ze zijn gebouwd om honderd jaar mee te gaan. Ik hoef er nooit aan te sleutelen. Eigenlijk zijn het dus saaie auto's (lacht). Maar voor events neem ik ze doorgaans mee op een trailer. Als iemand hem zou aanrijden, zit ik in de problemen. Voor een Mercedes, een Kever of een MG is elk onderdeel nog verkrijgbaar, maar met deze auto's is dat een ramp. Dat is jammer, maar begrijpelijk. Er zijn amper nog rijdende exemplaren. Je moet online al goed zoeken, tot in Japan.”

Gedeelde passie

We gaan verder terug in de tijd. “Mijn eerste auto was een Starlet van 1981. Jaren nadat ik die had verkocht, heb ik me rot gezocht naar een ander exemplaar. Intussen heb ik er twee, in betere staat, met respectievelijk 15.000 en 20.000 kilometer op de teller.”

“Ik heb jarenlang voor D'Ieteren gewerkt”, vertrouwt Raf Evers ons nog toe. “Toen had ik twee Audi's. Die vielen zo hard tegen dat ik mijn eerste Land Cruiser kocht. Ik reed ermee van Volkswagengarage naar Volkswagengarage. Of dat werd getolereerd? Het voordeel was dat ik nooit in panne viel en dus altijd op tijd kwam. Intussen rijd ik al twintig jaar met Land Cruisers als daily. De huidige is van 2015. Mijn vrouw heeft een nieuwe Yaris. Mijn zoon en dochter hebben allebei een Corolla uit 2001.”

Folders scoren

Waarom Evers uitgerekend voor Toyota viel? “Denk je nu echt dat ik dat kan uitleggen? Ik wéét het niet. Nadat ik als kind de eerste Land Cruiser zag, wilde ik enkel die als speelgoedautootje. Toyota sprak me gewoon aan, nog vóór mijn ouders en oom er een kochten. Autokerkhoven waren de ultieme speeltuinen, waar we als kind logo's gingen demonteren. En met mijn fietsje ging ik folders scoren bij Toyota-dealers in de buurt. Al mag je het woord ‘buurt’ ruim opvatten: dertig kilometer was ook nog dichtbij.”

Toyota Setsuna

Toyota Setsuna

Heb je een bijzonder verhaal over jou en je Toyota?
GO!News hoort het graag: gonews@toyota.be

Meer over Toyota

Cookiebeleid op www.toyota.be

Onze website maakt gebruik van cookies om u een optimale gebruikservaring te bieden. Als u hiermee akkoord gaat kunt u gewoon verder gaan. In ons cookiebeleid kunt u indien gewenst uw cookie-instellingen aanpassen.